در قسمت های بعدی کتاب بیشتر نوشته‌های میچنیک به حال و هوای مسموم لهستان مدرن و سیاست‌های متعفن مقامات این کشور تحت تاثیر تاریخ یهودی-لهستانی کشور اشاره می‌کند که در اینجا بیشتر هنر ادبی و فرهنگی نویسنده بروز می‌کند زیرا وی با استفاده از تاریخ حضور یهودیان در این کشور اتفاقات سیاسی را روایت می‌کند که اصلاً هیچ ربطی به کمونیسم ندارد بلکه ریشه در فرهنگ وابستگی به یهودیان دارد. خواننده در این بخش به سالهای دهه 60 میلادی ورشو می‌رود که آن سالها را می‌توان نقطه اوج شکوفایی ادبیات لهستان در دوران جنگ سرد خطاب کرد که در فضایی با سانسور کمونیستی به خوبی توانست آثاری از مقاومت مردم این کشور در مقابل هیتلر نازی و کمونیست‌ها ارائه کند که نمونه آن کارهای چشلاو میلوسز برنده جایزه نوبل ادبیات که با شعرهای خود به صورت فعال در مقاومت مردم لهستان در برابر نازی‌ها خود را مطرح کرد. نویسنده با ارائه تمام این وقایع درصدد بیان پیام اصلی کتابش است که همان نظر جمعی مردم سالهای گذشته لهستان در مقابل ایده آلیست های کمونیست با قوانین سالهای بعد از جنگ است.

او داستان ساده‌ای را روایت می‌کند که در آن وطن پرستان لهستانی معیار اصلی اخلاق در این کشور محسوب می‌شدند که در همان زمان طرفداران بلشویک در نظر مردم منفور بودند. برای نمونه او داستان گابریل ناروتوویچ اولین رئیس جمهور لهستان بعد از سالهای 1918 جنگ جهانی اول را مثال می‌زند که فردی متولد لیتوانی و تحصیل کرده سوئیس بود که توسط مجامع بین المللی و بیشتر توسط گروههای یهودی فراماسونری به مردم لهستان تحمیل شد که بعد از 5 سال توسط یک فرد میهن پرست ترور شد. به نظر میچنیک در سالهای بعد از جنگ جهانی دوم بعد از آلمان‌ها بوی تعفن فاضلاب دست های غربی در سیاست این کشور در سیاست های مدرن سالهای اخیر نیز ادامه دارد که هنوز مردم نتوانسته اند میزهای گرد جاسوسان کمونیست و خیانتکاران وابسته به غرب را از بین ببرند.

نویسنده با سوالی درباره اینکه چرا هنوز این گروهها به حیات خود ادامه می‌دهند و ادامه جواب این سوال را در پوچگرایی عجیب ملی مردم این کشور خطاب می کند که در آن فجایع و اتفاقات بد تحسین می‌شود و پیروزی‌ها چندان با استقبال روبرو نمی‌شوند. نویسنده می‌پرسد چرا مردم لهستان نمی‌توانند به پیروزی‌های خود افتخار کنند؟ میچنیک به عنوان یک فعال ضد کمونیسم که حدد 6 سال هم به خاطر عقایدش زندانی شده است سیاست های گذشته کمونیستی کشور را تقبیح نمی‌کند ولی خطاب به خوانندگان لهستانی‌اش (کتاب میچنیک به تازگی از سوی انتشارات دانشگاه کلمبیا به انگلیسی ترجمه شده است) لیبرالیسم به معنای واقعی و از نوع لهستانی را پیشنهاد میکند که در عصر بعد از کمونیسم سرمایه داری نوع جدیدی از وطن پرستی محسوب می شود که می‌تواند روح افسرده مردم این کشور را زنده کند.

گزارش اصلی را اینجا بخوانید.